طلای ۴ هزار دلاری؛ کف جدید بازار از نگاه گلدمن ساکس

به گزارش اکوایران، طلا پس از ثبت رکورد قیمتی در ابتدای سال ۲۰۲۶، بخش قابل‌توجهی از رشد خود را پس داده و حتی با وجود عملکرد مثبت در ماه اوت، هنوز فاصله زیادی با سقف تاریخی خود دارد. اما از نگاه تونی کیم، مدیر جهانی معاملات فلزات در بخش FICC and Equities گلدمن ساکس، این رفتار به معنای پایان بازار گاوی طلا نیست. او در پادکست «The Markets» گلدمن ساکس، وضعیت فعلی را یک «توقف طولانی‌شده» در روند صعودی توصیف می‌کند؛ به این معنا که عوامل کوتاه‌مدت سرعت حرکت طلا را گرفته‌اند، اما محرک‌های ساختاری صعود آن همچنان پابرجا هستند.

 ابهام درباره فد و جنگ ایران، روند صعودی طلا را موقتاً متوقف کرده‌اند

کیم دو عامل را در شکل‌گیری این توقف مهم می‌داند. نخست، ابهام درباره مسیر سیاست پولی فدرال رزرو پس از نامزدی و تأیید کوین وارش به‌عنوان رئیس جدید این نهاد است. بازار هنوز در حال ارزیابی «واکنش تابع» و جهت‌گیری سیاستی وارش است؛ به‌خصوص در شرایطی که دیدگاه‌های دولت ترامپ درباره نرخ بهره و سیاست پولی نیز به این ابهام اضافه شده است.

عامل دوم، جنگ و تنش میان آمریکا و ایران است که اثر آن صرفاً به ریسک ژئوپلیتیک محدود نمی‌شود. اختلال در بازار انرژی، کشاورزی و فلزات، هم مسیر تورم و در نتیجه واکنش فدرال رزرو را تغییر می‌دهد و هم بر جریان ذخایر ارزی و خرید طلا توسط بانک‌های مرکزی اثر می‌گذارد. در واقع، از نگاه کیم، برای تحلیل طلا باید اثر مستقیم جنگ بر تقاضای امن را در کنار اثر غیرمستقیم آن بر انرژی، تورم و سیاست پولی دید.

 بانک‌های مرکزی ساختار بازار طلا را تغییر داده‌اند

مهم‌ترین بخش استدلال کیم به تحول تقاضای بانک‌های مرکزی بازمی‌گردد. پس از جنگ روسیه و اوکراین و مسدود شدن بخشی از ذخایر بانک مرکزی روسیه، طلا برای بسیاری از بانک‌های مرکزی بیش از گذشته به یک دارایی راهبردی برای ذخایر تبدیل شده است.

طبق توضیح کیم، خرید سالانه بانک‌های مرکزی که پیش از این دوره حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ تن بود، اکنون به حدود ۱۰۰۰ تا ۱۱۰۰ تن در سال رسیده است؛ در مقابل، تولید سالانه معادن حدود ۳۵۰۰ تن است. بنابراین، بخش بسیار بزرگ‌تری از عرضه جدید طلا توسط بانک‌های مرکزی جذب می‌شود. پیام مهم این تغییر برای بازار این است که مقدار طلایی که برای ETFها، سرمایه‌گذاران و تقاضای فیزیکی باقی می‌ماند کوچک‌تر شده و در نتیجه، برای ایجاد فشار صعودی جدید روی قیمت، الزاماً به حجم عظیمی از سرمایه جدید نیاز نیست.