در این سازوکار، بانک ایرانی می‌تواند در یک کشور ثالث حساب داشته باشد و بانک واسطه نیز از طریق حساب‌های کارگزاری خود در آمریکا، پرداخت را به مقصد نهایی منتقل کند. به این ترتیب، بدون آنکه الزاماً تراکنشی مستقیم میان بانک ایرانی و آمریکایی انجام شود، دلار در شبکه بانکی بین‌المللی جابه‌جا می‌شود.

بر اساس متن این گزارش، وزارت خزانه‌داری آمریکا سال گذشته اعلام کرده بود که حدود ۹ میلیارد دلار از منابع مالی ایران تنها در سال ۲۰۲۴ از طریق بانک‌های آمریکایی جابه‌جا شده است. واشنگتن در ادامه، در چارچوب عملیات «طرد اقتصادی ایران»، برخی بانک‌ها و شبکه‌های مالی مرتبط با این سازوکار را هدف قرار داده است.

اهمیت ماجرا فقط به ایران محدود نمی‌شود. بانکداری کارگزاری یکی از پایه‌های اصلی گردش دلار در اقتصاد جهانی است و همین شبکه به آمریکا امکان نظارت و اعمال فشار بر بخش بزرگی از تراکنش‌های بین‌المللی را می‌دهد. با این حال، استفاده گسترده از این قدرت می‌تواند هزینه‌هایی نیز داشته باشد؛ زیرا افزایش نظارت و محدودیت‌ها ممکن است اعتبار و کارایی نظام مالی تحت سلطه دلار را تحت فشار قرار دهد.

پرسش اینجاست: واشنگتن تا کجا می‌تواند از نظام مالی خود به‌عنوان سلاح اقتصادی استفاده کند و پدافند مالی ایران تا چه اندازه توان مقابله خواهد داشت؟