ویلیامسون در سال ۱۹۳۲ در سوپریور ایالت ویسکانسین آمریکا متولد شد. او ابتدا در رشته مهندسی تحصیل کرد و سپس به اقتصاد روی آورد و در سال ۱۹۶۳ دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه کارنگی ملون دریافت کرد. مسیر فکری او بعدها به شکل‌گیری یکی از جریان‌های مهم اقتصاد نهادگرایی جدید، یعنی «اقتصاد هزینه مبادله»، کمک کرد.

ایده اصلی ویلیامسون این بود که مبادله اقتصادی بدون هزینه انجام نمی‌شود. مذاکره، تنظیم قرارداد، نظارت بر طرف مقابل و اطمینان از اجرای تعهدات همگی هزینه دارند. بنابراین، تصمیم یک بنگاه برای خرید یک کالا یا خدمت از بازار، یا تولید آن در داخل سازمان، صرفا به هزینه تولید مربوط نیست؛ بلکه هزینه‌های مبادله نیز در این تصمیم نقش دارند.

وی در تحلیل خود بر عواملی مانند عقلانیت محدود، رفتار فرصت‌طلبانه و اختصاصی‌بودن دارایی‌ها تأکید کرد. به باور او، قراردادها نمی‌توانند همه شرایط آینده را پیش‌بینی کنند و همین ناقص‌بودن قراردادها می‌تواند بر نحوه سازمان‌دهی فعالیت اقتصادی اثر بگذارد. از این منظر، بازار و بنگاه دو شیوه متفاوت برای سازمان‌دهی مبادلات هستند و انتخاب میان آنها به ویژگی‌های هر معامله بستگی دارد.

کتاب‌های «بازارها و سلسله‌مراتب» در سال ۱۹۷۵ و «نهادهای اقتصادی سرمایه‌داری» در سال ۱۹۸۵ از مهم‌ترین آثار او در توسعه این چارچوب بودند. پژوهش‌های وی همچنین به حوزه‌هایی مانند سازمان‌دهی صنعتی، ادغام عمودی، تنظیم‌گری و حاکمیت شرکتی گسترش یافت.

آکادمی سلطنتی علوم سوئد در سال ۲۰۰۹ جایزه نوبل اقتصاد را به صورت مشترک به اولیور ویلیامسون و الینار اوستروم اعطا کرد؛ با این توضیح که ویلیامسون به‌دلیل «تحلیل حکمرانی اقتصادی، به‌ویژه محدودیت بنگاه» شایسته این جایزه است. نوبل در توضیح کار او تأکید کرد که ویلیامسون نشان داده است بنگاه‌ها می‌توانند به‌عنوان ساختارهایی برای حل‌وفصل تعارض‌ها و سازمان‌دهی همکاری اقتصادی عمل کنند.

ویلیامسون در ۲۱ می ۲۰۲۰ درگذشت، اما مفهوم هزینه مبادله همچنان یکی از ابزارهای مهم برای تحلیل نحوه شکل‌گیری قراردادها، بنگاه‌ها و ساختارهای اقتصادی است.