آخرین موتور رشد؟

در دوره‌ای که سایر بخش‌های اصلی اقتصاد با رشدهای محدود ۲ تا ۵ درصدی روبه‌رو بوده‌اند، این حوزه سریع‌تر از متوسط اقتصاد بزرگ شده و وزن بیشتری یافته است.

با این حال، ترکیب این رشد حاوی یک هشدار جدی است: سهم «هسته دیجیتال» (زیرساخت ارتباطات و فناوری اطلاعات) از اقتصاد با افت مواجه شده و از ۰.۷۹ به ۰.۷۴ درصد کاهش یافته است. 

در مقابل، بخش پلتفرمی و استفاده صنایع از فناوری به ۶.۴ درصد رسیده است؛ یعنی مصرف دیجیتال مردم و کسب‌وکارها به‌سرعت جهش یافته، اما زیرساخت‌های پایه توسعه همگام نداشته‌اند.

ارزش بنیادین این حوزه فراتر از سهم مستقیم آن و در افزایش بهره‌وری صنایع سنتی، بانکداری و حمل‌ونقل نهفته است؛ پدیده‌ای مشابه نقش زیرساخت‌های پردازشی و هوش مصنوعی در رشد اخیر اقتصاد آمریکا. 

اگر اقتصاد دیجیتال سالانه ۱۰ درصد رشد کند، مستقیماً حدود ۰.۷ واحد درصد به رشد اقتصادی کشور می‌افزاید.

در شرایط محدودیت‌های سرمایه‌گذاری ناشی از جنگ و تحریم، اقتصاد دیجیتال می‌تواند با سرمایه کمتر رشدی سریع بسازد. 

تحقق این هدف و تبدیل «مصرف دیجیتال» به «بهره‌وری دیجیتال» نیازمند تأمین پیش‌شرط‌هایی چون اینترنت پایدار و آزاد، ارتقای زیرساخت‌های ارتباطی، ثبات مقرراتی، دسترسی به سرمایه و حفظ نیروهای متخصص است.