مهاجران در قامت منجیان دموکراسی آمریکا؟

به گزارش خبرنگار گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد، انتخابات میان‌ دوره‌ای همواره به مثابه همه‌ پرسی درباره کارنامه رئیس‌جمهور مستقر است، اما کمتر پیش آمده است که یک رئیس‌جمهور با وجود محبوبیت اندک تا این اندازه آگاهانه در کانون توجه بایستد.

دونالد ترامپ در روزهای پایانی رقابت‌ها با برگزاری همایش‌های پیاپی در پایگاه‌های سنتی جمهوری‌ خواهان می‌کوشد قدرت نفوذ خود را به رخ بکشد.

این تکاپو هم گواهی بر آسیب‌پذیری حزب متبوع اوست و هم از باور عمیق وی به جاذبه سیاسی‌اش حکایت دارد.

با این همه، نشریه اکونومیست در سرمقاله تازه خود از هیاهوی این نمایش‌های سیاسی فراتر رفته و به سراغ تحولی بنیادین و غافلگیرکننده در سپهر سیاسی آمریکا رفته است که از ظهور اسپانیایی ‌تبارها و آسیایی ‌تبارها به عنوان اثرگذارترین بدنه رأی‌دهندگان این کشور خبر می‌دهد.

آفت دیرینه سیاست در آمریکا دوقطبی‌سازی مزمن آن است. جامعه رأی‌دهندگان بر پایه شاخص‌های نژادی، تحصیلی و جغرافیایی مرزبندی شده است و احزاب نیز به‌جای اقناع آرای خاکستری، توان خود را صرف تهییج حامیان متعصب می‌کنند.

امروزه ۷۰ درصد جمهوری‌خواهان و بیش از ۸۰ درصد دموکرات‌ها خصومتی ریشه‌دار نسبت به اردوگاه مقابل دارند و این شکاف به فرهنگ سیاسی مخربی دامن زده است که جامعه را به ورطه افراط‌گرایی می‌کشاند و هر گونه مصالحه را به منزله شکست برمی‌شمرد.

در چنین فضایی، برانگیختن خشم عمومی بر گره‌گشایی از معضلات واقعی کشور پیشی گرفته است.

رأی‌دهندگان اسپانیایی و آسیایی‌تبار روشن‌ترین امید برای پایان دادن به این چرخه فرساینده به شمار می‌روند.

این طیف اکنون به بازیگران کانونی در میدان رقابت‌های انتخاباتی بدل شده‌اند و وزن سیاسی آن‌ها در سراسر ایالات متحده بیش از هر زمان دیگری ملموس است.

جمعیت این گروه با شتاب بیشتری رو به فزونی است و هم‌زمان گرایش‌های فکری منعطف‌تر و مطالباتی به دور از تنش‌های مرسوم دارند. این ویژگی‌ها نوید می‌دهد که آنان نه فقط در کارزار میان‌ دوره‌ای کنونی، بلکه در سال‌های پیش رو نیز نقشی سازنده در بازگرداندن توازن به صحنه سیاست آمریکا ایفا کنند.

افول محبوبیت دونالد ترامپ مهم‌ترین متغیر اثرگذار در انتخابات سوم نوامبر (۱۲ آبان) خواهد بود.

در سطح ملی، میزان نارضایتی از کارنامه او اکنون ۲۷ واحد درصد بیش از رضایت است. هرچند ترامپ از پیروزی با «آرای بی‌ سابقه» سخن می‌گوید، الگوی پیش‌ بینی اکونومیست بخت دموکرات‌ها را برای بازپس‌گیری مجلس نمایندگان ۹۵ درصد و برای کسب اکثریت سنا ۵۴ درصد برآورد می‌کند.

نظرسنجی‌ها نیز گواهی می‌دهند که در تمامی حوزه‌ها، از اقتصاد تا مهاجرت، منتقدان سیاست‌های ترامپ بر موافقانش فزونی دارند. افکار عمومی اکنون کاخ سفید را مسبب تنگناهای اقتصادی و تورم می‌داند و سیاست‌های تعرفه‌ای و تصمیم ترامپ برای آغاز جنگ با ایران را عامل اصلی فشارهای معیشتی تلقی می‌کند.

این نارضایتی عمومی درهایی را به روی دموکرات‌ها در ایالت‌هایی چون کانزاس و آیووا گشوده است که پیش‌تر دژهای تسخیر ناپذیر رقیب محسوب می‌شدند. حتی ساکنان مناطق روستایی که در کارزارهای پیشین حامی ترامپ بودند، این بار در اعتراض به بهای گزاف سوخت و رکود بازار محصولات کشاورزی، انگیزه چندانی برای حضور پای صندوق‌های رأی ندارند. 

نظرسنجی‌ها همچنین نشان می‌دهد که دموکرات‌ها در حال بازپس‌گیری حمایت جوانان هستند و بخشی از طبقه کارگر سفیدپوست را نیز با خود همراه کرده‌اند.

عبور عمل‌گرایان از خط‌کشی‌های حزبی

گسترش جغرافیای رقابت میان دو حزب، رخدادی فرخنده برای آینده سیاسی آمریکاست. کامیابی دموکرات‌ها در ایالت‌هایی نظیر کانزاس و تگزاس می‌تواند آنان را در دوره‌های آتی انتخابات نیز در جایگاه مدعیانی جدی تثبیت کند.

در این میان، شهروندان اسپانیایی‌تبار و آسیایی‌تبار بیش از هر طبقه دیگری ظرفیت دگرگون ساختن معادلات موجود را دارند.

خاستگاه اصلی این قدرت در تحولات جمعیتی نهفته است. سهم این دو گروه، به‌ویژه اسپانیایی‌تبارها که شمارشان سه برابر آسیایی‌تبارهاست، از جمعیت آمریکا رو به رشد است. سهم مشترک آنان از بدنه انتخاباتی کشور نیز از سال ۲۰۰۶ تاکنون ۹ واحد درصد افزایش یافته و اکنون به ۲۱ درصد رسیده است.

افزون بر این، تکثر فرهنگی درون این جوامع به حدی است که نگاه نوادگان مهاجری از شهر هوشی‌مین با نگاه تازه‌واردی از بنگلور یکی نیست و همین مانع از آن می‌شود که بتوان آن‌ها را به‌سادگی در قالب‌های متصلب دموکرات یا جمهوری‌خواه جای داد.

تجربه سال‌های اخیر گواهی می‌دهد که این گروه‌ها، برخلاف پندار سنتی احزاب، تعصب تغییرناپذیر به هیچ اردوگاهی ندارند. در سال ۲۰۱۲ دموکرات‌ها گمان می‌کردند آرای اسپانیایی‌تبارها و آسیایی‌تبارها را در جیب دارند و در ۲۰۲۴ سخن از ترامپی شدن آنان بود، اما اکنون روشن شده است که از همان ابتدا رأی‌دهندگانی شناور بوده‌اند.

در فاصله ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴، در حالی که رأی سفیدپوستان تغییر چندانی نکرد، اسپانیایی‌تبارها و آسیایی‌تبارها به‌شدت به راست چرخیدند و سپس در اوایل ۲۰۲۵ زودتر از هر گروه دیگری از ترامپ روی برگرداندند.

از سال ۲۰۲۴ تاکنون، فاصله حمایت از دو حزب در میان اسپانیایی‌تبارها ۱۷ واحد و در میان آسیایی‌تبارها ۱۴ واحد به سود دموکرات‌ها تغییر کرده است، حال آنکه این تغییر برای سفیدپوستان ۱۰ و برای سیاه‌پوستان ۵ واحد بوده است.

به احتمال زیاد، این دو گروه در رقابت‌های مجلس نمایندگان از حومه نیویورک تا فلوریدا و نیز در انتخابات سنا در آلاسکا، کانزاس و تگزاس سهمی تعیین‌کننده خواهند داشت.

این رأی‌دهندگان بر مدار کارآمدی اقتصادی تصمیم می‌گیرند و عمل‌گرایی‌شان ریشه در فرهنگ سخت‌کوشی و سودای پیشرفت دارد؛ به‌ویژه در روزگاری که گرانی خوراک و انرژی معیشت اسپانیایی‌تبارها را نشانه رفته و هزینه‌های سرسام‌آور مسکن بر زندگی آسیایی‌تبارها سایه افکنده است.

این روحیه را در آمارها هم می‌توان دید: احتمال راه‌اندازی کسب‌وکار در میان اسپانیایی‌تبارها بیش از دو برابر سفیدپوستان است و آسیایی‌تبارها نیز معمولاً سال‌های بیشتری را صرف تحصیل می‌کنند. از سوی دیگر، بخش بزرگی از این جمعیت را مهاجران نسل اول یا فرزندان آنان تشکیل می‌دهند که جهان‌بینی سیاسی‌شان هنوز در حصار تعصبات حزبی گرفتار نشده است.

برخلاف دیگر رأی‌دهندگان، تمایل اسپانیایی ‌تبارها و آسیایی ‌تبارها به دیدگاه‌های چپ در یک موضوع، لزوماً به معنای همراهی آنان با چپ‌ گرایان در سایر مسائل نیست. به همین ترتیب، طرفداری از امنیت مرزهای جنوبی نیز به معنای پشتیبانی از برخوردهای سخت‌ گیرانه‌ای نیست که نیروی کار اسپانیایی‌تبار را از ترس، از رفتن به سر کار بازداشته است.

بخش بزرگی از این رأی‌ دهندگان به جریان میانه‌رو تعلق دارند و روی خوشی به جنگ‌ های فرهنگی و شعارهای هیجانی نشان نمی‌دهند، بلکه سیاست ‌گذاری‌های اقتصادی واقع‌ بینانه را مطالبه می‌کنند.

از نگاه اکونومیست، احیای کارآمدی در نظام سیاسی آمریکا در گرو آن است که هر دو حزب برای جلب نظر این طبقه متعادل در کانون سیاست انگیزه کافی داشته باشند.

در این مسیر، دموکرات‌ها نیازمند پیامی اقتصادی و برنامه‌ای منسجم برای مدیریت مهاجرت هستند و جمهوری‌خواهان نیز باید از سیاست‌های سخت‌گیرانه اخراج مهاجران و ملی‌گرایی افراطی که رنگین‌پوستان را شهروند درجه دو می‌پندارد، فاصله بگیرند.

از نگاه اکونومیست، پویایی دموکراسی در آمریکا نیازمند استقبال از برآمدن این طبقه جدید از رأی‌دهندگان است. 

حضور پررنگ آنان سبب می‌شود که سرنوشت رقابت‌ها کمتر در مرحله مقدماتی و به دست جناح‌های تندرو رقم بخورد و شهروندان میانه‌رو در انتخابات اصلی نقش تعیین‌کننده‌تری بیابند. 

اگر سیاستمداران دریابند که پیروزی در گرو ارائه کارنامه‌ای از دستاوردهای ملموس است، شاید زمان کمتری را صرف اهریمن‌سازی از رقیب کنند. غلبه اولویت‌های اقتصادی بر منازعات فرهنگی، نویدبخش کشوری مرفه‌تر با حکمرانی خردمندانه‌تر خواهد بود. مهاجران اسپانیایی و آسیایی‌تبار در جست‌وجوی مجالی برای شکوفایی هستند و آرای آنان می‌تواند ضامن شکوفایی دوباره آمریکا باشد./