روستا، کارگاه تازه اشتغال

به گزارش خبرنگاراقتصادی خبرگزاری تسنیم, سال‌ها تصور غالب این بود که فرصت شغلی یعنی شهر، کارخانه و میز اداری. اما آمارها روایت دیگری می‌سازند: روستا دیگر فقط محل تولید محصول خام نیست، بلکه دارد به کارگاهی کوچک اما پرشمار برای اشتغال تبدیل می‌شود.

«سید مالک حسینی»، معاون توسعه کارآفرینی و اشتغال وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، از ایجاد بیش از 195هزار کسب‌وکار روستایی در سال 1404خبر داد؛ رقمی که به گفته او محصول تخصیص هوشمندانه بیش از 22هزار میلیارد تومان تسهیلات خرد و قرض‌الحسنه است.

وی با اشاره به اینکه 39درصد از کل منابع این بخش در روستاها هزینه شده، این حمایت را گامی در راه تقویت اقتصاد بومی، اشتغال پایدار و فراهم کردن زمینه مهاجرت معکوس خواند.

چرا روستا؟

اقتصاد روستایی مزیتی دارد که اقتصاد شهری کمتر از آن بهره می‌برد: تنوع طبیعی. کشاورزی، دامداری، صنایع دستی، گردشگری، فرآوری و بسته‌بندی، همه در یک جغرافیای کوچک کنار هم می‌نشینند. نتیجه این تنوع، کاهش آسیب‌پذیری در برابر تکانه‌هاست؛ روستایی که تنها به یک محصول وابسته نباشد، در برابر تغییر قیمت یا خشکسالی کمتر زمین می‌خورد.

زنجیره‌سازی است. هر کسب‌وکار خرد که پایدار بماند، خودش چند شغل جانبی می‌سازد؛ از تأمین مواد اولیه تا حمل، فروش و خدمات. اینجاست که سرمایه‌گذاری کوچک، بازدهی چندلایه پیدا می‌کند.

نمایشگاه، بهانه‌ای برای بازار

حسینی  نمایشگاه توانمندی روستایی را  جلوه‌گاه توان واقعی جامعه روستایی و عشایری دانست و گفت: هدف، فقط نمایش محصول نیست؛ ساختن پلی میان شهرنشین و تولیدکننده روستایی، کشف استعدادهای نخبه، معرفی الگوهای موفق و تکمیل زنجیره ارزش است.

وی افزود: می‌خواهیم با معرفی کارآفرینان، استارتاپ‌ها و پروژه‌های موفق، خودباوری را در روستا تقویت کنیم. این رویداد فرصتی برای ارتباط تجاری مستقیم و شناسایی بازارهای تازه است که در نهایت درآمد روستاییان را بالا می‌برد و هزینه مصرف‌کننده نهایی را پایین می‌آورد.

*هماهنگی به‌جای موازی‌کاری

معاون توسعه کارآفرینی و اشتغال وزارت کار با تأکید بر هم‌افزایی دستگاه‌ها، از همراهی وزارت کشور، صندوق بیمه اجتماعی کشاورزان، روستاییان و عشایر، سازمان بهزیستی و معاونت توسعه روستایی برای هم‌راستا کردن برنامه‌ها خبر داد.

به گفته حسینی، اولویت دوره جدید، مدیریت یکپارچه برای تقویت اقتصاد روستایی است تا پراکندگی سیاست‌ها جای خود را به توسعه متوازن مناطق پیرامونی بدهد.

وی ابراز امیدواری کرد با تکیه بر دارایی‌های ملموس و ناملموس روستا و عشایر از آداب و رسوم و جاذبه‌های گردشگری تا صنایع دستی و تولیدات بومی  بتوان جمعیت را در این مناطق تثبیت کرد و الگویی پایدار از توسعه ساخت که فرصت‌های رشد را عادلانه‌تر توزیع کند.

*آن روی سکه

تسهیلات خرد، شرط لازم است اما کافی نیست. تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد کسب‌وکارهای روستایی وقتی پایدار می‌مانند که بازار مطمئن، آموزش مهارتی، نهاده به‌موقع و زیرساخت حمل‌ونقل و انبارداری داشته باشند. بدون این حلقه‌ها، خطر چرخه «راه‌اندازی و تعطیلی» جدی است. بنابراین آنچه آینده این دستاورد را تعیین می‌کند، نه فقط عدد تسهیلات، بلکه کیفیت پشتیبانی و پایش مستمر کسب‌وکارهاست؛ همان مدیریت یکپارچه‌ای که حسینی وعده آن را داده است.