خبرگزاری علت1) طلا: طلا در ماههاي اخير نمونه روشني از اين مساله بوده است. شوراي جهاني طلا گزارش داده كه صندوق‌هاي ETF طلا در سپتامبر ۲۰۲۶ حدود ۱۰ ميليارد دلار ورود سرمايه داشته‌اند و موجودي جهاني اين صندوق‌ها به ركورد ۴۲۵۶ تن رسيده است. با اين حال، قيمت طلا در سپتامبر ۸.۵ درصد كاهش يافت و به حدود ۴۱۷۶ دلار در هر اونس رسيد. عامل اصلي اين كاهش، افزايش بازده اوراق خزانه امريكا و تقويت دلار بود.اين اتفاق يك درس مهم دارد: حتي طلا نيز هميشه صعودي نيست.در ۱۴ اكتبر نيز انتشار تورم بالاتر از انتظار امريكا باعث شد قيمت طلا حدود ۱.۶ درصد كاهش يابد و به حوالي ۴۰۸۹ دلار برسد.اما براي سرمايه‌گذار ايراني، داستان طلا پيچيده‌تر است. قيمت طلاي داخلي از دو متغير تأثير مي‌گيرد: قيمت جهاني طلا و نرخ دلار داخلي. بنابراين ممكن است طلاي جهاني كاهش يابد اما افزايش نرخ دلار در ايران اثر آن را خنثي كند.
2) دلار: گزينه دوم، دلار است. دلار براي ايراني‌ها بيش از يك دارايي سرمايه‌اي است؛ نوعي بيمه در برابر كاهش ارزش ريال نيز محسوب مي‌شود. اما دلار نيز هزينه فرصت دارد. دلار سود دوره‌اي ايجاد نمي‌كند و در دوره‌هايي كه بازار ارز ثبات دارد، ممكن است بازده آن از برخي دارايي‌هاي ديگر كمتر باشد.از سوي ديگر، نگهداري ارز با ريسك‌هاي مقرراتي، امنيتي و نوسان قيمت همراه است.
3) مسكن: گزينه سوم، مسكن است.مسكن مزيتي دارد كه طلا و دلار ندارند: يك دارايي واقعي و قابل استفاده است. اما همين ويژگي باعث مي‌شود نقدشوندگي آن پايين‌تر باشد. سرمايه‌گذاري در مسكن همچنين به سرمايه اوليه زيادي نياز دارد. در شرايط ركودي، ممكن است قيمت اسمي ملك بالا برود اما فروش سريع آن دشوار باشد.اين مساله بسيار مهم است. در اقتصاد تورمي، افزايش قيمت اسمي لزوماً به معني بازده واقعي نيست. فرض كنيم قيمت يك ملك در يك سال ۵۰ درصد رشد كند، اما تورم ۷۰ درصد باشد. در اين حالت قيمت ملك بالا رفته، اما قدرت خريد واقعي سرمايه‌گذار كاهش يافته است. همين منطق درباره طلا و دلار نيز صدق مي‌كند.
بنابراين مقايسه ساده «كدام گران‌تر مي‌شود؟» چندان مفيد نيست.پرسش درست‌تر اين است: كدام دارايي در برابر كدام نوع ريسك بهتر عمل مي‌كند؟ طلا بيشتر در برابر كاهش ارزش پول و بحران‌هاي مالي جذاب است، اما به نرخ بهره جهاني و دلار نيز حساس است.دلار در برابر كاهش ارزش ريال نقش پوشش ريسك دارد، اما سود دوره‌اي ندارد و خود تحت تأثير سياست‌هاي ارزي و سياسي است.مسكن دارايي واقعي است، اما نقدشوندگي پايين و نياز به سرمايه زياد دارد.از همين جا مي‌توان به رفتار سرمايه‌گذار ايراني رسيد. در اقتصادي كه تورم بالا است، مردم معمولاً تنها به دنبال بيشترين بازده نيستند؛ آنها به دنبال كمترين احتمال از دست دادن قدرت خريد هستند.اين تفاوت بسيار مهم است. وقتي اعتماد به پول ملي كاهش پيدا مي‌كند، پول به سرعت از دارايي نقد به دارايي واقعي يا ارزي تبديل مي‌شود. همين رفتار مي‌تواند خودش به افزايش قيمت دارايي‌ها و تشديد تورم دارايي منجر شود.اما يك خطر نيز وجود دارد: همه مردم ممكن است همزمان به يك پناهگاه هجوم ببرند.وقتي تقاضا براي يك دارايي بيش از ارزش بنيادي آن افزايش پيدا كند، حباب شكل مي‌گيرد. بنابراين پاسخ به سوال «طلا، دلار يا مسكن؟» يك كلمه نيست.براي سرمايه كوچك و نياز به نقدشوندگي، يك گزينه مي‌تواند مناسب‌تر باشد؛ براي سرمايه بزرگ و افق بلندمدت، گزينه ديگري؛ و براي كسي كه نياز به درآمد دوره‌اي دارد، شايد هيچ‌كدام از اين سه بهترين انتخاب نباشند.در نهايت، بزرگ‌ترين پناهگاه سرمايه در يك اقتصاد تورمي شايد نه يك دارايي مشخص، بلكه تنوع‌بخشي باشد. زيرا تجربه ماههاي اخير نشان داده حتي دارايي‌هايي كه در ذهن مردم «امن» تلقي مي‌شوند، مي‌توانند در برابر تغيير نرخ بهره، سياست پولي، جنگ، دلار و ركود آسيب‌پذير باشند.سرمايه‌گذار هوشمند الزاماً كسي نيست كه درست‌ترين دارايي را انتخاب كند؛ كسي است كه اجازه نمي‌دهد سرنوشت تمام دارايي‌اش به يك متغير وابسته باشد.
نظر شما