بحران سیاستگذاری در آلودگی هوا

بررسی رفتار ذرات معلق کوچک‌تر از۲/۵ میکرون در یک دوره سه‌ساله نشان می‌دهد از میان۱۱۶ روز آلوده در۱۹ دوره بحرانی، میانگین آلودگی در روزهای پس از بحران کاهش یافته است؛ اما همزمان سرعت باد افزایش داشته و بارش نیز در برخی دوره‌ها به شست‌وشوی بخشی از ذرات کمک کرده است.

غلظت آلاینده‌ها در روز نخست پس از بحران به‌طور میانگین۱۴۹، در روز دوم۱۲۸ و در روز سوم۱۱۱ واحد بوده، درحالی‌که سرعت باد از۹/۲ به۱۱/۶ و سپس۱۳/۳ متر بر ثانیه رسیده است. حتی با در نظر گرفتن بازگشت طبیعی آلودگی به میانگین، کاهش ثبت‌شده حدود۲۲ واحد بوده؛ درحالی‌که کاهش معمول در روزهای عادی حدود۸ واحد برآورد شده است.

این یافته‌ها نقش شرایط جوی را در کاهش کوتاه‌مدت آلودگی نشان می‌دهد، اما باد و باران به معنای کاهش پایدار انتشار آلاینده‌ها نیستند. 

مسئله اصلی، نبود دانش تخصصی نیست؛ بلکه میزان استفاده از دانش موجود در تصمیم‌گیری و اصلاح سیاست‌هاست.

تکرار سالانه اقدامات اضطراری نشان می‌دهد سیاستگذاری از تجربه گذشته نمی‌آموزد و پیش‌بینی و هدف‌گیری منابع اصلی آلودگی را جدی نمی‌گیرد.

تهران برای پاک شدن به تصمیم‌گیری علمی، قابل ارزیابی و پیشگیرانه نیاز دارد، نه اتکا به شانس باد و بارندگی.