جایزه نوبل اقتصاد و سرگشتگی ما

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد، دکتر تیمور رحمانی؛ استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران در سرمقاله امروز روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: اعطای جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۲۶ به مایکل وودفورد و رابرت هال، به‌ویژه نقش پیشتازانه وودفورد در اقتصاد پولی و تبیین نظری تورم، اهمیت فراوانی دارد؛ به‌ویژه برای کشوری چون ایران که دهه‌هاست با تورم بالا دست‌وپنجه نرم می‌کند، در حالی که همچنان میان مشاجرات ایدئولوژیک، اختلاف‌نظر درباره نقش نقدینگی، پایه پولی یا نرخ ارز و روش‌های اقتصادسنجی سرگشته است.

پژوهشگران در دانشگاه‌های برتر دنیا تلاش می‌کنند در تحقیقات تجربی خود اسیر باورهای ایدئولوژیک نباشند.

اقتصاددانان ایرانی نیز برای کمک به بازسازی اقتصاد صدمه‌دیده، باید با تواضع به جریان علمی روز جهان بازگردند، از ادعاهای بی‌اساس مبنی بر نیاز به نظریه‌پردازی‌های متفاوت بومی دست بردارند و اگر حرف تازه‌ای دارند، آن را در مجلات معتبر جهانی عرضه کنند نه اینکه با تحمیل هزینه‌های سنگین به کشور، در محافل بسته نظریه‌پردازی کنند.

مهم‌ترین دستاورد وودفورد نشان می‌دهد که سطح عمومی قیمت‌ها از شرطی تعادلی حاصل می‌شود؛ یعنی اگر تعهدات و بدهی‌های ناشی از مخارج دولت بیش از ارزش فعلی مالیات‌های آتی باشد، سطح قیمت‌ها افزایش می‌یابد تا ارزش حقیقی بدهی‌ها را با مالیات‌ها برابر کند. 

بنابراین سیاست مالی نقشی کلیدی در شکل‌گیری تورم دارد. علم اقتصاد جریانی پیوسته و عمومی است و اقتصاددانان بزرگ همواره برای درک پدیده‌هایی مانند ابرتورم‌ها یا توسعه‌نیافتگی، بر شانه پیشینیان ایستاده و از تجربیات جهانی بهره برده‌اند.