تداوم فشار قیمت‌ها بر تولید

در بخش صنعت، تورم فصلی از ۳۶.۲درصد در بهار به ۲۸درصد در تابستان کاهش یافت، اما تورم نقطه‌به‌نقطه به ۱۴۷.۳درصد رسید. تورم سالانه این بخش نیز با افزایش نسبت به فصل قبل، ۹۷.۳درصد ثبت شد. در میان گروه‌های صنعتی، ساخت کک و فرآورده‌های حاصل از پالایش نفت با تورم فصلی ۸۰.۲درصدی بیشترین افزایش قیمت را داشت. همچنین ساخت فرآورده‌های توتون و تنباکو در مقایسه با تابستان سال گذشته بیشترین رشد قیمت را تجربه کرد. بنابراین، کاهش تورم فصلی به معنای کاهش قیمت‌ها نیست، بلکه تنها از کمتر شدن سرعت افزایش قیمت‌ها نسبت به فصل قبل حکایت دارد. در بخش معدن، برخلاف صنعت، تورم فصلی افزایش یافت و به ۲۵.۴درصد رسید. تورم نقطه‌به‌نقطه این بخش نیز ۱۰۷.۷درصد بود. در این میان، کانه‌های فلزی در هر سه مقیاس فصلی، نقطه‌به‌نقطه و سالانه بیشترین افزایش قیمت را ثبت کردند. این در حالی است که زغال‌سنگ کمترین تورم فصلی را در میان گروه‌های معدنی داشت.

در بخش برق نیز تورم فصلی از ۶۵.۷درصد در بهار به ۲۴.۴درصد در تابستان کاهش یافت؛ اما تورم نقطه‌به‌نقطه به ۱۱۱.۲درصد رسید. تورم سالانه این بخش نیز افزایش یافت و به ۷۶.۸درصد رسید. بررسی قیمت برق بر اساس ساعات مصرف نشان می‌دهد بیشترین تورم فصلی و سالانه به ساعات کم‌باری اختصاص داشته؛ درحالی‌که در مقایسه با تابستان سال گذشته، ساعات میان‌بار بیشترین افزایش قیمت را ثبت کرده است. بنابراین، کاهش تورم فصلی در صنعت و برق به معنای توقف افزایش هزینه‌های تولید نیست. تورم سالانه هر سه بخش نیز نسبت به فصل قبل افزایش یافته است؛ موضوعی که نشان می‌دهد فشار ناشی از رشد قیمت نهاده‌ها و هزینه‌های تولید همچنان ادامه دارد و می‌تواند بر قیمت تمام‌شده محصولات اثر بگذارد. همچنین حائز توجه است که این فشار تورمی بر تولیدکننده موجب افزایش قیمت محصول نهایی می‌شود و در فصل پاییز مصرف‌کنندگان با افزایش قیمت‌ها روبه‌رو خواهند شد.