سهم مردم «نان آجری» است

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-فاطمه نصیری؛ میرزا جوادخان عامری (معین‌الممالک)، آخرین وزیر کشور رضاشاه، در خاطرات خود به گرانی شدید خواربار، احتکار کسبه و کمبود نان پس از اشغال ایران توسط متفقین در شهریور ۱۳۲۰ اشاره کرده و نوشته: «استقرار نیروهای متفقین در ایران موجب گرانی بیش از حد خواربار عمومی شد.

متفقین برای مصرف نیروهای خود گندم، جو، سیب‌زمینی، برنج، عدس، لوبیا، گاو و گوسفند و دیگر مواد خوراکی را به مقدار زیاد به واسطهٔ دلالان ایرانی خریداری می‌کردند و به وسیله کامیون به محل تمرکز نیروهای خود، و حتی به خارج از مرز ایران، می‌فرستادند. این خرید کلی متفقین موجب کمیابی و گرانی خواربار و ایجاد قحطی در تهران و بیشتر نقاط ایران می‌شد. کسبه سودجو هم کالاهای مورد نیاز عمومی را احتکار می‌کردند تا هر چه گران‌تر بفروشند، برای نمونه، بهای برنج خوب (برنج دم سیاه) از کیلویی ۳ ریال به کیلویی ۷ ریال و سیب‌زمینی از کیلویی ۱ ریال به کیلویی ۲ ریال و روغن از ۳ کیلو ۲۵ ریال به ۳ کیلو ۷۰ ریال و گوشت گوسفند از کیلویی ۱۵ ریال به کیلویی ۳۰ ریال افزایش یافت. حتی نان خالی بسیار کمیاب بود. در تهران، خوراک بسیاری از مردم نوعی نان سفت و تیره‌رنگ بود که به نام «نان سیلو» معروف شده بود و برخی از عوام آن را «نان آجری» می‌نامیدند، چون خیلی شبیه آجر بود. گاهی در داخل این نوع نان سوسک و مگس هم پیدا می‌شد. به‌هر حال وضع خواربار در کشور اسفناک بود و این امر تا حدی معلول این بود که متفقین به تعهدات خود وفا نمی‌کردند.»/