خبرگزاری علت
به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-حسین موسوی: فاصله میان انقلاب آمریکا و عصر هوش مصنوعی آن‌قدر زیاد است که درک ارتباط میان این دو تقریبا غیرممکن به نظر می‌رسد. اما حالا مدیران مؤسسه اسمیتسونین از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند تا این شکاف تاریخی را پر کنند.
همزمان با جشن ۲۵۰ سالگی استقلال آمریکا، مدیران اسمیتسونین به سراغ هوش مصنوعی رفته‌اند تا اشیای موجود در مجموعه‌های این مؤسسه را که به مبارزاتی منتهی به تأسیس ایالات متحده مربوط می‌شوند، بهتر شناسایی و درک کنند.
هدف این پروژه آن است که مردم و پژوهشگران بتوانند نه‌تنها در مجموعه‌های اسمیتسونین جست‌وجو کنند، بلکه میان این مجموعه‌ها و آرشیو سازمان‌های دیگری مانند کتابخانه کنگره نیز ارتباط برقرار کنند؛ ارتباط‌هایی که می‌تواند تصویر عمیق‌تری از نحوه شکل‌گیری و فعالیت جوامع در سال‌های تولد آمریکا ارائه دهد.
پژوهشگران این پروژه که «چهارراه‌های انقلاب» (Revolution Crossroads) نام دارد، از بهار امسال استفاده از مدل‌های هوش مصنوعی را آغاز کرده‌اند و خیلی زود توانسته‌اند ارتباط‌هایی را پیدا کنند که پیش از این، برای کشف آنها به جست‌وجوهای دستی و زمان‌بر در چندین فهرست و کاتالوگ نیاز بود.
برای نمونه، آنها به یک نقره‌کار برخوردند که حوالی سال ۱۷۷۴ برای فروش یک ظرف خامه‌خوری در روزنامه‌ها آگهی منتشر کرده بود؛ ظرفی که نمونه‌ای مشابه آن اکنون در موزه ملی تاریخ آمریکا در اسمیتسونین نگهداری می‌شود.
اما هدف نهایی پروژه بسیار بزرگ‌تر است: جست‌وجو در میان انبوه اسناد تاریخی برای پیدا کردن داستان‌های تازه‌ای درباره انسان‌هایی که زندگی و نامشان در طول قرن‌ها به فراموشی سپرده شده است.
»بکی کوبِرود»، مدیر ارشد دیجیتال و نوآوری اسمیتسونین، می‌گوید: «سناریوی ایده‌آل این است که به جایی برسیم که واقعا بتوانیم چیزی به سوابق عمومی اضافه کنیم. شاید این افراد توماس جفرسون یا جورج واشنگتن نبوده باشند، اما آنها هم در یک جامعه زندگی می‌کردند و در ساختن آن جامعه نقش داشتند و حالا نامشان دوباره شناخته می‌شود».
اسمیتسونین از زمان تاسیس در سال ۱۸۴۶، تاریخ و فرهنگ آمریکا را در مجموعه‌ای گسترده گردآوری و حفظ کرده است؛ مجموعه‌ای که امروز ۲۱ موزه و گالری، از جمله باغ‌وحش ملی آمریکا را دربر می‌گیرد.
این نقش حالا اهمیت تازه‌ای پیدا کرده است؛ به‌ویژه در شرایطی که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری جمهوری‌خواه آمریکا، درباره برخی روایت‌ها و نحوه نمایش تاریخ در این مؤسسه پرسش‌هایی مطرح کرده است.
تیم کوبِرود تاکنون حدود ۱۰ هزار شیء مرتبط با افرادی را شناسایی کرده که در فاصله ۱۷۷۰ تا ۱۸۱۰ زندگی می‌کرده‌اند؛ دوره‌ای ۴۰ ساله که بخش مهمی از تاریخ شکل‌گیری آمریکا را دربر می‌گیرد.
برای اینکه این اشیا برای سیستم‌های هوش مصنوعی قابل دسترسی باشند، پژوهشگران مجبور شده‌اند آنها را دیجیتالی و در برخی موارد دوباره دیجیتالی کنند. اطلاعات این مجموعه اکنون برای جست‌وجوی عمومی نیز به صورت آنلاین در دسترس است.
ناتالی بودا اسمیت، مدیر راهبرد دیجیتال کتابخانه کنگره، معتقد است این پروژه نشان می‌دهد مؤسسات تاریخی و فرهنگی آمریکا تا چه اندازه درگیر فناوری‌هایی هستند که با سرعت زیادی در حال تحول‌اند.
به گفته او، چنین پروژه‌ای می‌تواند به پژوهشگرانی کمک کند که نمی‌دانند برای پیدا کردن یک سند یا اطلاعات تاریخی باید جست‌وجوی خود را از اسمیتسونین، کتابخانه کنگره یا یک آرشیو دیگر آغاز کنند.
او درباره ماجرای همان ظرف خامه‌خوری می‌گوید: «این نمونه نشان می‌دهد چه غنای بزرگی در این منابع وجود دارد و ممکن است بخشی از یک داستان را در اسمیتسونین و بخش دیگری از آن را در کتابخانه پیدا کنید».
به گفته او، باید این درها را به روی مردم باز کرد تا بدانند پیدا کردن یک سند در اسمیتسونین به این معنا نیست که داستان همان‌جا تمام می‌شود.
این پروژه در شرایط حساسی در حال اجراست؛ زمانی که بحث درباره نحوه استفاده درست از هوش مصنوعی به یکی از موضوعات اصلی فناوری تبدیل شده است. برخی از مدیران بزرگ صنعت هوش مصنوعی هشدارهای فزاینده‌ای درباره آسیب‌های احتمالی این فناوری مطرح کرده‌اند.
بسیاری از آنها همین هفته در واشنگتن حضور داشتند، با ترامپ دیدار کردند و توافقی داوطلبانه برای انجام بررسی‌های ایمنی امضا کردند. در همین حال، دموکرات‌ها و برخی جمهوری‌خواهان خواستار واکنش جدی‌تر دولت، از جمله وضع مقررات سخت‌گیرانه‌تر برای هوش مصنوعی، شده‌اند.
کوبِرود که نخستین فردی است که این سمت را در اسمیتسونین بر عهده گرفته، می‌گوید نسبت به هوش مصنوعی «ترسی سالم» دارد. او تأکید کرده که اسمیتسونین از مدل‌های پیشرفته فعلی که طی هفته‌های اخیر زیر ذره‌بین قرار گرفته‌اند، استفاده نمی‌کند.
او همچنین بر اهمیت نظارت انسانی در این پروژه تأکید دارد. به گفته کوبِرود، تاریخ‌دانان آموزش‌دیده داده‌ها را بررسی می‌کنند و می‌توانند ظرافت‌هایی را تشخیص دهند که ممکن است از چشم یک عامل هوش مصنوعی پنهان بماند.
او توضیح می‌دهد که یک تاریخ‌دان ممکن است هنگام بررسی یک سند متوجه شود: «در واقع این یک لقب شناخته‌شده برای فلان شخص است یا این یک اصطلاح عمومی است که برای چند چیز مختلف استفاده می‌شود» به گفته او، این همان ظرافتی است که یک تاریخ‌دان یا فردی که تمام عمر خود را صرف مطالعه یک دوره تاریخی کرده، می‌تواند درک کند؛ اما یک ماشین لزوما قادر به تشخیص آن نیست.
با این حال، کوبِرود معتقد است نباید از ظرفیت‌های هوش مصنوعی غافل شد و باید فرصت‌هایی را که این فناوری ایجاد می‌کند جدی گرفت. او در پایان می‌گوید: «این فناوری قرار نیست از بین برود. ما معتقدیم باید به استقبال آن برویم و بفهمیم این فناوری چه نقشی می‌تواند در کار ما ایفا کند»
نظر شما